شرط جزمی بودن دعوای مدنی

شماره مجلد: ۱ | دوره ۳، شماره ۹ – بهار ۱۴۰۵          صفحه: ۴۰ – ۱۷

نویسنده: مهدی حسن‌زاده

 

چکیده:

به موجب بند ۹ ماده ۸۴ قانون آیین دادرسی مدنی، «جزمی نبودن» دعوا از ایرادات دادرسی است که سبب صدور قرار رد دعوا می‌شود. بر این اساس، مشخص است که از دیدگاه قانون آیین دادرسی مدنی، «جزمی بودن» شرط استماع دعوای مدنی است. در فقه، در خصوص این شرط، دیدگاه‌های موافق و مخالف وجود دارد. در حقوق، اگرچه در اصل وجود چنین شرطی، اختلاف قابل توجهی نیست، اما در خصوص رابطه این عنوان با عنوان «منجز بودن» خواسته، نظرهای متفاوت و رویه‌های نامشخصی وجود دارد. یافته‌های تحقیق، نشان می‌دهد، جزمی بودن دعوا غیر از منجز بودن خواسته است و با در نظر گرفتن اینکه بسیاری از دعاوی جنبه فنی و تخصصی دارد که قطعیت در آن مستلزم نظر کارشناس است و در برخی از دعاوی هم به طور معمول، قطع و جزم برای خواهان، وجود ندارد، نباید در اجرای شرط جزمی بودن دعوا سختگیری شود. در بررسی موضوع، ابتدا به بیان دیدگاه فقها در خصوص این شرط و سپس به وضعیت آن در نظر حقوقدانان و رویه قضایی و ارائه تحلیل لازم پرداخته می‌شود.

کلمات کلیدی : دعوای جزمی، دعوای ظنی یا احتمالی، دعوای منجز، شرایط دعوا.