::برگزیده‌ای از کتاب خط امان ::
نویسنده: آیت الله امامی کاشانی
رابطه میان حکمت و عنایت

در ادامه بحث هفته قبل می‌رسیم به مبحث (حکمت وعنایت):  فعل حکیم، فعلی است که برای وصول به هدف معقولی انجام گیرد و حکمت هر فعل به غایت و هدف آن وابسته است و هدف و غایت هر فعل حکیم ، آن است که عقل آن را بپسندد و نیکو بشمارد و آن را شایسته تر و برتر بداند. بنابراین فعل برخاسته از حکمت دارای سه ویژگی است:1-داشتن غرض و هدف.2ـ انتخاب برتر و بهتر از میان غرض ها و هدف ها. 3ـ انتخاب مناسب ترین راه و نزدیک ترین آن برای رسیدن به هدف. فعل الهی نیز  از آن جهت ((حکیم)) دانسته می شود که این سه ویژگی را داراست، و نیز به جهت آن که خداوند متعال نظام هستی و خلقت را به بهترین وجه و شایسته‌ترین گونه آفریده است. نظام احسن نیز دو ویژگی اساسی دارد: نخست آن که هر چیزی که در آن است بر وفق حسابی دقیق و نظم یافته آفریده شده و هیچ چیز بدون دلیل و اساس خلق نگردیده است:((....ربنا الذی اعطی کل شی ء خلقه ثم هدی)) و دیگر آن که هر چه در این نظام هست به کمال خویش خواهد رسید و مخلوقات جهان هرگز بیهوده آفریده نشده اند و این معنی«، به روشنی از عبارت((ثم هدی)) که در آیه پیش گفته آمده بر می  آید و پیشتر گفتیم و  دانستیم که عنایت الهی به این نظام احسن و هدایت موجودات به سوی مقصد و مقصود نهایی آنها اشاره دارد. نتیجه آن که: حکمت الهی و عنایت الهی هر دو یک پیام دارند و آن نظام احسن است و نمی‌توان میان آن دو اختلافی اساسی یافت.(خط امان، جلد 1، ص149 ـ 154-155 سال چاپ: 1386)